2. nov, 2019

Probably semicolon missing ...

Wie ouder is dan pakweg zestig jaar en bekend is met Algol-68 kan zich deze bloedstollende foutmelding zonder twijfel herinneren. Het waren de nadagen van de kartonnen programmeerkaarten. Een typefout was zo gemaakt. Gaatjes waren niet met typex te dichten. Deze foutmelding stond model voor de communicatievaardigheid van de meeste IT-ers van toen. Avonden waren we soms bezig om dat ene, laatste foutje op te sporen.

Wat dit betreft lijkt er niet veel verbeterd. Afgelopen weken zijn mijn vrouw en ik, met een klein beetje initiële hulp van buiten, bezig geweest met het vernieuwen van een van onze websites. Hoewel de site op een vrij gebruikersvriendelijk platform staat, is ze al met al toch redelijk complex. De reden om te besluiten om het ontwerp en beheer in eigen hand te willen nemen was dat de oude webmaster niet naar onze tevredenheid handelde: te langzaam, te duur en te weinig communicatief. Het alternatief was dat we zelf aan de bak zouden gaan. Zouden we dat samen voor elkaar krijgen?

Aan de kop en de staart zaten de meeste problemen. Aan te nemen is dat dit voor alle IT-projecten geldt. De administratieve afwikkeling van het omzetten van de provider was vergelijkbaar met de boekhoudkundige afhandeling van een overlijden. Misschien nog wel erger. Zo hadden we een beëdigde vertaling nodig van een factuur van KPN om in Amerika te bewijzen dat we-waren-wie-we-waren en woonden-waar-we-woonden. Een rekening van zestig euro ging daarbij. Te gek voor woorden! Het verwoorden van de functionaliteit van de website vergt een gemeenschappelijk vocabulaire van opdrachtgever en opdrachtnemer. Dat kan in ons geval Nederlands zijn, Duits, Engels of Frans, maar niet noodzakelijk Wordpress. In een mengseltje van vier talen zijn we er in geslaagd om een goede 'uitvraag' neer te leggen. Vrij snel daarna werd een raamwerk bij ons afgeleverd, waarmee we zelf aan de slag konden. Afgezien van wat obscure vinkjes en linkjes verliep dat proces vrij soepel. Gelukkig hadden we, met name voor de vertalingen, de goede voorbereidingen getroffen.

Naarmate we het eindpunt naderden werden de fouten spookachtiger en persistenter. Ook dat is een kenmerk van IT. Dat ene laatste foutje ....

De telefonische helpdesk in Duitsland sloeg de bekende vraag of de stekker er in zat gelukkig over. Maar bij vier van de vijf suggesties konden we al meteen antwoorden dat de voorgestelde paden dood liepen. Dat hadden we zelf al uitgevonden. Bijna had ik de handdoek in de ring gegooid of daar kwam de verlossende tip. Probeer het eens zo. En waarempel! Steentje voor steentje bouwden we het ingestorte raamwerk weer op. Bij de sluitsteen bleek het bouwwerk nog steeds stabiel. Het werkte! Voor een handige IT-er die uit ervaring weet hoe het moet misschien een half uurtje werk. Voor ons werd het drie avonden puzzelen.

Titran's is in the air again!

Ik heb veel geleerd van dit project:

  • Ingewikkelde websites bouwen is tegenwoordig makkelijker dan je denkt.
  • Zelf doen loont, ook voor een zestigplusser -:)
  • De pijn zit voornamelijk aan de kop en de staart.
  • Computerprogramma's bestaan uit vijf lagen: formele logica, fuzzy logic, patches, updates en (verborgen) bugs.
  • Het laatste foutje opsporen kost, net als veertig jaar geleden, net zoveel tijd als de eerste negenennegentig.
  • Nog steeds kunnen informatici niet behoorlijk aan niet-informatici leggen wat ze aan het doen zijn geweest. In die zin verschillen ze nauwelijks van juristen, actuarissen en HRM-ers.

Wij zijn trots op onszelf dat we de klus samen geklaard hebben. Als we al onze uren bij onszelf in rekening zouden hebben gebracht dan hadden we een lening bij de bank moeten afsluiten. Ik schat in dat we 95% van de totale ontwikkeltijd zelf hebben ingevuld. Beste recruiter, kan ik nu op mijn cv zetten dat ik zelf websites kan bouwen? Het zal het verschil niet meer maken, denk ik ....