2. jan, 2018

Ik heb een droom, een droom waarvan ik niet weet of die ooit nog uitkomt, maar onrealistisch is de droom niet. 

Materieel, intellectueel en sociaal kom ik niets tekort. Mijn gezondheid is beter dan ooit, mijn huwelijk is goed, mijn huis, auto en boot zijn betaald. Ik geniet de vrijheid van denken en in hoge mate ook van spreken. Ik leef in een land dat vrede en welvaart kent. Wat wil een mens nog meer?

Toch klopt er iets niet. Ik heb de leeftijd waarop ik volgens de regering van het land waarin ik leef geacht word om betaald werk te verrichten. Ik kan die verwachting gemakkelijk naast me neerleggen, ik kan er ook naar streven om de ervaringen die ik in de achterliggende 35 jaar werkendeweg heb opgedaan over te dragen aan een jongere generatie. Of aan volwassene mensen die zo volwassen zijn dat ze daar iets aan willen hebben. Ik denk dat mijn kennis, ervaring en intellect nog wel van enige economische waarde zijn. Dat was jarenlang het geval en kan niet van de ene op de andere dag naar nul dalen. Als dat wel het geval is, is er in Nederland toch iets heel geks aan de hand. Mijn cv staat op de zusterpagina.

Ik zou een geschikte sparring partner kunnen zijn voor iemand die feedback wil hebben, over vergaderingen bijvoorbeeld, over samenwerking of projectmanagement, maar het om de een of andere reden niet krijgt.

Ik zou me best nog wel een keer willen verdiepen in een onderwerp waar ik niet voor heb gestudeerd. Ik ben nog altijd nieuwsgierig en kritisch. Ik lees nog minimaal 500 bladzijden per week. 

Maar ....  dan komt het grote maar. 

Ik lees wel eens advertenties waarin termen staan als 'je rapporteert hiërarchisch aan' of 'je stuurt een groep medewerkers aan' of 'je bent in staat om ontwikkelingen aan te jagen'. Tegenwoordig vrijwel altijd in de jij-vorm. Deze teksten verdwijnen meteen in de spam-bak van mijn computer. Dit zijn niet de termen waarvan ik mij in vergaderingen bedien.

Ik droom op de foto van een werkomgeving die sociaal-veilig is, waar onuitgesproken verwachtingen zonder complicaties kunnen worden omgezet in uitgesproken verwachtingen, waar talent mag wortelen in vruchtbare aarde, waar goede vragen in eerste instantie belangrijker zijn dan antwoorden, hoewel het uiteindelijk natuurlijk altijd wel om de goede antwoorden en resultaten gaat. Een dynamische, meerdimensionale omgeving waar het niet alleen draait om geld verdienen en aandeelhouderswaarde, maar ook om zingeving en idealen. Waar je goed wordt betaald en respect en autonomie een zichtbare plaats hebben. Een habitat waar werken energie geeft in plaats van energie neemt. Ik droom van een wereld waarin ruimte is voor persoonlijke en professionele ontwikkeling. Waar mannen en vrouwen werken, het liefst op een gelijkwaardig niveau. Helaas was de droom maar van korte duur en ben ik weer snel terug op aarde gevallen. 

Zou het kunnen dat ik dit droom omdat ik in het verleden een paar dingen heb gemist?

Voor zo een omgeving lever ik graag een stukje van mijn huidige vrijheid in. Het is daarbij minder van belang wat ik doe, dan in welke omgeving ik iets doe. Wat ik niet weet, kan ik heel snel leren. Is er niets meer te leren, weet ik dat liever meteen.   

Ik kom mijn dagen prima door. Er liggen nog veel boeken op mij te wachten. Elke dag meer. Er staan vrienden in mijn agenda, ik geniet dagelijks van mijn bewegingen in de buitenlucht en ik houd me bezig met uitermate zingevend vrijwilligerswerk. Ik kan daar met zekerheid meer van mijzelf in kwijt dan waar mijn baan de laatste tien jaar ruimte voor bood.

Jazeker, ik behoor tot het leger van kansarme werklozen. Niet vanwege mijn hoge, technische opleiding. Niet vanwege mijn onbetwiste prestaties in mijn arbeidsverleden. Niet vanwege mijn expertise met het verbinden van (groepen van) mensen of het doorvoeren van vernieuwingen. Niet vanwege mijn goede gezondheid of ambitie. Niet vanwege mijn onverminderde nieuwsgierigheid en leergierigheid. Voor een aantal werkzaamheden woon ik helaas wel wat enigszins excentrisch. Mijn drie grote handicaps zijn ontegenzeglijk dat ik al wat ouder, alleszins redelijk zelfdenkend en financieel praktisch onafhankelijk ben. Dat zijn handicaps die ik nooit meer kan afschudden en waar veel werkgevers niet zo goed raad mee weten. Ik zal met die arbeidshandicaps moeten leren leven. Geen werkende is er ooit op afgekeurd.

Als ik scherp om mij heen kijk zie ik dat niet alle werkgevers zo zijn. Er zijn er die de toegevoegde waarde van een positief ingestelde, zelfdenkende, onafhankelijke en uitgebalanceerde geest wel degelijk goed weten te waarderen. Die daar zelfs voordelen in zien. Voor die opdracht- en werkgevers ben ik beschikbaar. In bijna elke denkbare contractvorm. Loyaliteit mag u van mij verwachten, maar dubbele loyaliteit is te veel gevraagd. Detachering zit er dus even niet meer in.      

Wie neemt de handschoen op?