2. jan, 2018

Een droom

Ik heb een droom, een droom waarvan ik niet weet of die ooit nog uitkomt. 

Materieel, intellectueel en sociaal kom ik niets tekort. Mijn gezondheid is op mijn 60-ste beter dan toen ik vooral zittende arbeid verrichte, mijn huwelijk is goed, mijn sociale netwerk is robuust, mijn huis, auto en boot zijn betaald. Ik geniet de vrijheid van denken en in nog hogere mate ook van spreken. Ik leef in een land met vrede en welvaart. Toch klopt er iets niet.

In de achterliggende drie jaar heb ik ondervonden dat er een rabiate leeftijdsdiscriminatie op de arbeidsmarkt bestaat. Ook hogere, technisch opgeleide mensen van 45 jaar en ouder komen na een reorganisatie en ontslag moeilijk aan het werk. Veel werkgevers, headhunters en personeelsfunctionarissen klagen steen en been over tekorten op de arbeidsmarkt en de houding van werknemers. Op mijn beurt kan ik een boekje open doen over de weinig respectvolle manier waarop zij ambitieuze en taakrijpe, oudere werklozen benaderen. Mijn boekje zal de wereld niet veranderen ...

Het is ook niet zo dat het bestaan als ZZP-er elke dag zonneschijn brengt. Bepaald niet. De rechtspositie is zwak, soms heel zwak. Nu ben ik eerder een VZP-er, een vrijgestelde zonder personeel dan een ZZP-er. Ik hoef voor het geld niet echt te werken en ik hoef dus ook niet op mijn knieën voor een werk- of opdrachtgever. Ik heb verzekeringen noch rechtszekerheid nodig. Dat ik af en toe wat opdrachten mag uitvoeren, is voor de erkenning en de verdiensten leuk. Als het niet leuk is, zal ik er niet aan beginnen. Daarvoor heb ik te veel leuke, andere  tijdsbestedingen.

Op de cement- en betonwereld ben ik uitgekeken. De balans tussen aandeelhouderswaarde en maatschappelijke waarde hing voor mij te veel uit het lood. De opstelling van de sector bij het Klimaatakkoord annex was (voor mij) de druppel. Elke zingeving werd mij uit handen geslagen. Mijn kennis van het materiaal en mijn jarenlange ervaring in de sector zijn daarmee versneld afgeschreven. 

Aan de randen van mijn oude netwerk zie ik tal van mogelijkheden: tekstschrijven, projectmanagement, onderzoek, voorzitterschappen, technisch secretariaatswerk, you name it. Ik heb een goed stel hersens, een vlotte pen en een dito presentatie. In meerdere talen. Ik kan ook nog een beetje leiding geven. Ben politiek en bestuurlijk gevoelig. Daar moet je toch iets mee kunnen?

Bij dit alles zijn er twee criteria die ik hanteer om aan de slag te gaan: zingeving en loyaliteit. Zingeving houdt in dat ik niet louter voor de aandeelhouderswaarde werk. Loyaliteit betekent voor mij dat ik me geestelijk verbonden moet voelen met mijn opdrachtgever/leidinggevende. Bent u bijvoorbeeld verklaard klimaatontkenner en stemt u op een extreem-rechtse partij, dan kunt u zich de moeite besparen om contact met mij op te nemen. Geen tarief zal hoog genoeg zijn om mijn gedachten te kopen.      

Ik ben vrij en onverveerd. Anders gezegd: onafhankelijk en niet bang. Beter gezegd: niet bang, want onafhankelijk. Ik hoef geen mooie verhaaltjes meer te vertellen omdat mijn baas dat beroepshalve graag wil. Ik hoef geen CO2-tax meer te bestrijden of te roepen dat ambtenaren zich eens met nuttiger dingen moeten bezig gaan houden. Ik hoef niet te vrezen voor het verlies aan inkomen wanneer ik zelf nadenk. Van die eigenschappen zou ik graag gebruik maken. Dat is mijn droom.